Z Niallerem z dedykacją dla Olki :*

(też za wami tęsknię)

-Niall! Już jestem! Niall? Halo?! – dziwne… Nie ma go? Hmm… Muzyka? Ale skąd? Z naszego pokoju? Idę zobaczyć.

- Niall? Co  ty robisz? – pytam otwierając drzwi. Ahhh… ten mój kochany Niall porozrzucał płatki róż po pokoju, pozapalał tysiące świec i włączył romantyczną muzykę.

- Chyba nie zapomniałaś? – pyta podchodząc do mnie i czule całując.

- O czym?

- No jak to? Dzisiaj jest 16. 16 luty. Twoje urodziny.

- Boże! Zapomniałam! Poczekasz chwilkę? Muszę zadzwonić do Wiktorii, przecież ona też ma dziś urodziny.

- Ehh… no tak… bliźniaczki. – zaśmiał się i podał mi telefon.

- Halo? – pyta moja kochana sis

- Wszystkiego najlepszego! – krzyczymy razem z Niallem do słuchawki.

- O matko!

- Nie mówi, że ty też zapomniałaś. – śmieje się Niall

- Nie… Harry od rana mi przypomina. – westchnęła – Olka? Możemy się spotkać? Muszę ci coś powiedzieć.

- Ale jutro. – mówi stanowczo Niall – Dzisiaj jest zajęta. – zabawnie porusza brwiami.

- No dobrze. To paa. I tobie też wszystkiego najlepszego sis.

- To co będziemy robić? – pytam go gdy Wika się rozłącza.

Przez resztę dnia Niall robił co tylko chciałam. Poszliśmy spać po 2.00.

Następnego dnia wstałam o 10.00 i poszłam do łazienki się ogarnąć.

- No hej, słońce! Jak ma się moja kochana 20-latka? – całuje mnie w policzek gdy wychodzę z łazienki.

- Dobrze. A jak ty się masz?

- Też dobrze. Wychodzisz gdzieś?

- Tak, przecież wczoraj umawiałam się z Wiktorią.

- Baw się dobrze. Ja dzisiaj wrócę późno bo z chłopakami planujemy niespodziankę dla Wiktorii. Nie wiem o co chodzi ale Harry coś wymyślił.

- Dobrze. Pa. Kocham cię.

- Ja ciebie też. – pocałował mnie w czoło.

Wyszłam z domu i zmierzałam w stronę kawiarni, przy okazji zadzwoniłam do Wiki proponując jej miejsce spotkania.

Czekałam na nią pięć minut. Przyszła cała zapłakana.

- Wiktoria! Co się stało?

- Harry… pokłóciliśmy się trzy dni temu. – wychlipała.

- Jak to? Przecież powiedziałaś wczoraj, że Harry cały dzień przypominał ci o urodzinach.

- Skłamałam. –zaczęła coraz mocniej płakać.

Nagle zadzwonił mój telefon.

- O, to ze szpitala.

- Boże! Olka, coś się stało?

- Nie. Jakiś czas temu byłam cała obolała, nie wiem dlaczego. Niall zabrał mnie do szpitala.

- Odbierz.

- Halo?... słucham?!... Jak to?... Dobrze, dziękuję za wiadomość. Do widzenia.

- I co powiedział lekarz?

- Ja… Ja… Niall… Ty… Aaaaaa!!- zaczęłam skakać z radości.

- Olka co się stało? – zaczęła się ze mnie śmiać

- Ja i Niall będziemy rodzicami!

- Co?! Aaaaaa!!! Gratulacje! – obie zaczęłyśmy skakać z radości.

- O, Wiki zobacz kto idzie…

W tym momencie do kawiarni przyszli chłopcy.

- Wiki! Tu jesteś! Tak się o ciebie martwiłem! – powiedział Harry podbiegając do niej i mocną ja przytulając.

- Ty się martwiłeś?

- Tak, przecież cię kocham. Nie chciałem wtedy na ciebie krzyczeć… Po prostu nic nie poszło po mojej myśli… Kiedy zamówiłem pierścionek, powiedzieli, że wszystko jest wyprzedane, a gdy…
- Czekaj, czekaj… jaki pierścionek?

- Zaręczynowy… tak cię kocham, że chciałem ci się oświadczyć w twoje urodziny.

Wszyscy tak się wzruszyliśmy, że prawie zapomniałam o telefonie ze szpitala.

- O matko! Zapomniałabym! Olka powiedz im czego się dzisiaj dowiedziałaś.

- O co chodzi? – pyta Niall

- Kochani… Ja i Niall… chwila gdzie Zuzia?

- Musiała zostać w domu z naszą córką. – mówi Louis – Diana jest chora.

- Oj… Biedactwo.- mówię.

- Kochacie co chciałaś powiedzieć? Co ty i ja?

- Niall, słońce, będziesz ojcem!

                                                  **************************************

Minęły już dwa lata. Wiki i Harry są małżeństwem, ja i Niall mamy cudownego synka,  a Diana , córka Louisa i Zuzi, ma cztery lata i pięknie śpiewa. Nasz synek ma dwa latka i śpiewa razem z Dianą.

No hej :* mam nadzieję, że ci się spodoba. A  no i mam nadzieję, że przy okazji spodoba się Fafikowi :*  tęsknię za wami, a widziałyśmy się wczoraj. Do zobaczenia w poniedziałek <3

//Zara